Dupa rośnie, a serce maleje

Kochanek zastawił swe serce w lombardzie
Po to by patrzeć na nią z winem na werandzie
Nie wie co teraz go boli bardziej
Brak wsparcia, czy przed nim postawione żarcie

Jego fundusz maleje, a ona rośnie w siłę
Chociaż kiedyś planem były tylko wspólne chwile
Na dzień dzisiejszy pozostał niedosyt tylko w sercu
Bo ukochanej umysł już tylko myśli gdzie jest ketchup

A pieniądze z czasem zaczęły się kończyć szybciej
Uwaga zamiast na chłopaku to na wieś drifcie
Nie zezwalała mu nawet na piwo wyjść z życiem
Kiedy sama karkówkę krwistą popijała żywcem

I na żywot swój kazała patrzyć w uwielbieniu
Nie leżał z nią pod drzewem, leżał w jej cieniu
To co czuł zostawia bruzdy na sumieniu
Teraz pyta dlaczego stracił życia sens w oka mgnieniu


https://www.youtube.com/watch?v=SH0ogq22174

Pozamiatane liście z drzew
Kurz osiada na okiennicach
W oddali słychać cichy ćwierk
Wiatr wieje w ciszy na ulicach

Przemierza ją zgraja bez skruchy
Co tylko pragną uśmiech nieść
W dal odlatują wszelkie strachy
Uśmiech ich niesie wspólną treść

By w szczęściu odejść do nirwany
Szkarłatnej niczym rubin królów
Stan ten nigdy nie opisany
kojący, nie znający bólu

Choć to jest tylko krótka chwila
To walka o stan trwała długo
By w ciele znalazła się siła
Wielu płaciło wcześniej drogo

To warte dla nich każdej ceny
Niczym wieczności choćby cień
Tak dla większości na tej ziemi..
Marzeniem przeżyć w szczęściu dzień

W głowie ciaśniej układam każdą myśl,
zagłuszę dziś
Zapierdol mi
Rozwijam taśmy naszych dni, 
krótki film
Zapierdol mi
Nie zawsze było tak
jak chcesz
Nie było ci lżej
Nie miej dla mnie litości

Dawno mnie nie ma
Nie ma 
Nie zabiorę cię do snu
Nie ratuj mnie
Nie ma 
Nie ma
Nie zabiorę cię do snu
Nie ratuj mnie
Nie mam więcej zębów do straty
Robisz ze mnie wciąż kawał szmaty
Twarz mam jak po wybuchu granatu
Ból uzależnia, bij do utraty tchu
Początków nie pamięta nikt, 
brakuje dni
Zapierdol mi 
Ulatuje lęk, nie czuję nic,
nie czuję nic
Zapierdol mi
Jedną z wielu rzeczy jesteś dziś,
jedną z wielu mi potrzebnych
Ni odpuszczaj tylko bij

Dawno mnie nie ma
Nie ma 
Nie zabiorę cię do snu
Nie ratuj mnie
Nie ma 
Nie ma
Nie zabiorę cię do snu
Nie ratuj mnie

Nie mam więcej zębów do straty
Robisz ze mnie wciąż kawał szmaty
Twarz mam jak po wybuchu granatu
Ból uzależnia, bij do utraty tchu
Nie biorę nic na ból
nie zapomnij mi,
nie biorę nic na ból ,
nie zapomnij mi.

Dawno mnie nie ma
Nie ma 
Nie zabiorę cię do snu
Nie ratuj mnie
Nie ma 
Nie ma
Nie zabiorę cię do snu
Nie ratuj mnie
Nie mam więcej zębów do straty
Robisz ze mnie wciąż kawał szmaty
Twarz mam jak po wybuchu granatu
Ból uzależnia, bij do utraty tchu

Równowaga

Początkiem układu jest punk zero

Wtedy od początku jest pustka wewnątrz

Absorbcja tego co wokól często staje się pełnią

Kiedy ciało z wszechświatem zamienia się w jedność

Klarowność myśli i mętlik przy problemach

Natura ludzka wybacza niepewność gdy dylemat

Czasem choć błędny powtarza się ten schemat

Niepewność jest słuszna, gdy mało znany nam jest temat

Ciało nie chce nowych doznań doświadczyć

Kiedy równowaga siłę i pewność ma dostarczyć

I cofa się wtedy kreatywności zmysł poznawczy

Tylko przez brak chęci i przekonanie że to wystarczy

A zbiegiem lat, po pościgu za marzeniami

Gdy porzucony cel, się nie zmieniamy

Walka z myślą trwa, co nam dały te blokady

Skoro teraz zamiast żyć..

Punkt Widzenia

Z samego rana budzi mucha mnie szukając wrażeń
Jej żywot kruchy, krótki, lecz ma też wiele marzeń
Tak samo komar, co krew spija wprost z mego ciała
Niby denerwuje, lata, a jemu to odpowiada

Jak szukać dalej to czarny kot też się napatoczy
Misterny plan miał, by pech ludziom przynosić?
Nie! Po prostu lubi błąkać się w poszukiwaniu przygód
A jeśli pecha przyniósł? Cóż, może to tylko psikus

Gdy leci chmara ptaków, jedna jest tylko reakcja
To przecież nalot nazistów, ich cel to defekacja
Zniszczenie mienia, zatrucie pokarmów ludzkich
O wielkie nieba, przecież to nie cel jest wróbli !

A sami, przecież mamy też swój rozum własny
Codzienne knucia z perspektywy tego który traci
Nie ważne ile lat wstecz chcemy spojrzeć
Każdy jeśli chce, potrafi celowość dojrzeć

A przecież chcemy żyć ciągle szczęśliwie
Mocząc nogi w oceanie zatruwamy sferę rybie
A samolotem lecąc mamy za priorytet
Dotrzeć prędko, zwierzętom odbieramy życie

Trywializując własne szkodliwe poczynania
Odrzucamy interes środowiska, to nas otumania
Przez głupi egocentryzm łatwo zmienić przekonania
I wpaść w wir zawiści, żalu, bez sensu znajdowania

Odpoczynek

Cały tydzień pracy, na głowie marzeń w brud
Trochę więcej niż problemów, to chyba cud
I przychodzi zasłużony ten wytchnienia dzień
Potrzebny tylko hamak, zakąski i chmiel

Z samego rana niczym na wezwanie kura wstaję
By tę chwilę umilić dopijam wczorajszą zimną kawę
Oh, jest taka gorzka, swym smakiem kusi
Wypiję jeszcze ciepłą, by do żywych wrócić

Tak bez śniadania, bo nie chce mi się siedzieć długo
Wyruszam w świat szukam wrażeń, by zmysły ująć
Wymieszać marzeń sto, potem to w wierszach wysnuć
Trywialny świat paranoików umysł krzyczy : Wyrzuć !

Jestem na miejscu, podziwiam faunę i florę
Już nie dobija nic, zakładam z pragnień korę
Nie umniejszając tu nikomu jestem ponad tym
Tak wiąże świat ukojenie, zamienia myśli w dym