Czy ma sens ?

Czy ma sens chcieć, a nie móc ?
Czy można coś bez czegoś ?
A można nie chcieć móc ?
A nie można chcieć nie móc ?

Sen

Nie ma już reakcji między synapsami
Ociężałe ciało nie chce robić nic
Zaraz stan, w którym duch rozmawia z Bogami
I wie jak kroczyć przez życie by ominąć Styks

Nieświadomie jęczy już sumienie
Oddaj się błogo, daj odpłynąć tam
Czy taki sens ma każdego istnienie?
A może po prostu taki sens ma ten stan

Jednakże tam marzenia się spełniają
Nocna mara kołysze serce niczym hamak
Stan ludzi samotnych którzy w nim kochają
Albo aktorstwo myśli, które tworzą dramat

To wszystko w jednym i bez wyrzeczeń
Jedyna ścieżka, którą każdy kroczy
Pełna jest bólu, strachu i podnieceń
Ale pozwala od rana spojrzeć prawdzie w oczy

Wiara

Z brązu wylany stał, dumnie oczy cieszył
Przedstawiał praojca, by serca pokrzepić
Nienazwany przedwieczny, drogowskaz dla ślepych
Zawsze w głębi serca, każdy z nim przez wieki

Lecz nadszedł dzień końca ery, nie był nam potrzebny
Co dawniej w modlitwie, dziś nie ma odbicia
Gdzie zawsze uciekać, już nie ma pokrycia
A wielu przy starym zostało, duch zawsze jest wierny

Ostali przy praojcu, ku zdziwieniu ludu
Uśmiechem twarz swą słali, brak w tym obłudy
Co krok wciąż bliżej celu, nawet jak rok chudy
To była motywacja, napęd dla tych ludzi
Bo zawsze warto wierzyć, to serce mniej trudzi.

Dobro i zło

Czymże jest dobro i zło, jak nie wymysłem

Nie ma wyborów które nie są trafne 

Tylko dla opinii innych popełniamy gafę

A etyka to zbiór reguł, które są krytyczne

Mówiąc że czynie dobro, mam na myśli moją sprawę

Dla innych to tylko antagonistyczny fakt

Jeśli choroba jest zła, na przykład rak 

To cieszy ludzi gdy umierają zbrodniarze 

A może droga życia, to jest tak trudny temat

Dążenie zawsze przysparza wyborów 

Można podążać przecież ścieżką bez honoru 

A w głębi serca wypełniać najznakomitszy schemat

Więc co jest teraz słuszne?

Czy dane nam prawo oceniać?

Niegrzecznym jest od nurtu odbiegać

Ale karmimy dążeniem tylko własne dusze...

Historia zakochanego Ivana

Wieczór mijał pod znakiem spotkania
Ivan już biegł by zobaczyć piękną
Niestety na nic jego starania
Maria nazwała zaloty biedaka brednią

On zrozpaczony rzucił bukiet zerwanych kwiatów
Ręce się trzęsły, łzy pokryły piach
Huragan myśli wiercił spętanego ze strachu
Uczuć otchłań, bieny Ivan zaliczył krach

Całe tygodnie osiągał nirwanę pijąc
Nie jadł za wiele, czasami nic
Do czasu gdy skończył mu się pieniądz
Marzył o jednym; by przestać być

Okrutny los, czy jego brak wiedzy o związkach
Co zawiniło, nie wiedział nikt
Nie skończył dobrze, jak bohater w książkach
Orszak niebiański głosi, iż uleciał w pył

Na scenie kroczy w swej roli sam...

Słów pianista otworzył notatnik
Życie pisze pieśń w nim bez słów
Samotne serce tylko wybija takty
Fakty broczą marzenia, nie pamiętają snów

Tylko myśl i dotyk jego dłoni
Poznają pismo, choć w nim liter brak
W kulminacyjnym punkcie płynie pot ze skroni
W rozwianym sercu brak czasu na antrakt

Wokół jest pełno różnej maści charakterów
Nie znają pragnień, cierpień i przemyśleń
Przydzielona przez los rola nie ma celu
Kończy się akt, gdy jednego dusza pryśnie

Pyta o cel, lecz brak mu odpowiedzi
To zagubiony byt w krainie wiecznych zmian
Na horyzoncie brak punktu który coś zmieni
Na scenie kroczy w swej roli sam...


Zapraszam do polubienia, jeśli komuś przypadło do gustu:

https://www.facebook.com/sennypisarz

Samotność to nie stan, to obojętność
Gdy w życiu celu brak
Każdy chce być z kimś a ja
Krocze ku upadku mając pewność

Od dna nie da się odbić
Chyba że spotka się duszę
Bratnią, która uczuć ciszę
Przegna, i zacznie uczuć uczyć

Lecz nie mam pewności czy warto tego szukać
Jeśli długo brak tropu to może brak tego
Niczym biegnąc po lesie, nie warto gonić niczego
A bez kroku do celu próżnie wyników wymagać

Na usługach tajemnej siły

Niepohamowana chęć bliskości 

Tylko ona i on, nic więcej, nic ponad 

Żaden kierowany uczuciem nie wyznaje monad 

Dla zakochanych więcej jest ludzkości

Dlaczego wstają rano i myśl tylko jedna 

By spotkać, pisać, utulić to drugie 

Żyć dla tego, by mieć te chwile długie 

Lecz chęć ta hamulców nie ma, jest bezczelna 

Choć bez planów pół życia, teraz to jak rytuał 

Szkoda przegapić choćby najkrótszy moment

I by do życia nie wkradł się sentyment 

"Bo przecież mogliśmy być wtem przy sobie.."

Z niewiedzą co kieruje duszą zakochanych

Tego nie było, ta pewność objawiła się nagle

Coś musi istnieć, pewna siła rodzi bez ponagleń 

Chęć bycia duetem, choćby w świecie samych

Konkluzja

Wyszedł, zostawił mieszkalny parcel

Stwórca grunt ten zgotował

Rozmyślając czy warto w życiu mieć cel 

Demona i anioła do głowy przywołał 

"Potrzebny mi cel, by dążyć doń! "

Skroń pokrył pot, co myśl znaczył

I spojrzał w miejsce gdzie stoi słoń

Rodzinę ma by dla niej walczył 

Jednak nie było tej damy przy sercu 

"Jaki teraz mam obrać cel? "

Był niczym samotny krzew agrestu 

Myśl opięła jego ciało, jak cierń

Wtem przemówił diabeł, mówił by żyć sielanką 

Anioł za to nastrajał ku ascezie 

Wiedział dobrze że cel to być z wybranką 

Gdyż waga dążenia niepomierzalna przecież..

Ja sam nie wiem co jest najważniejsze

W oczekiwaniu na zawieruchę
Zapominamy czym kieruje się chaos
Spokoju trzeba, jak księżyca na noc
Choć czasem on odwraca się

Nie prosto mówić nam jest o pragnieniach
To tylko pseudo zachcianki z serca
A gdyby można tak było przestać..
I żyć życiem własnym ale z pustką w sercach?

Czy była by to kolejna z dróg wierzeń
Gdzie to człowiek sam sobie panem
Gdzie zdrada to nic takiego, normalne
I monotonia to jedno jest z głównych zamierzeń

A może tak nie myśleć w ogóle o bycie
Zająć się sferą swą czysto duchową
Nie robiąc nic, czy będę czysty duchowo ?
... a może już jestem na duchowym szczycie

Lecz to nie problem, bo każdy ból istnienia znosi
Jeden cierpi przez materialną zapaść
Drugi nie ma w kim się zakochać
Jeszcze inny czuje sens gdy go sen zaprosi

Zapominamy tylko o trudnych tematach
Rozmowa dawno stała się przeżytkiem
Zajęci tylko doczesnym przybytkiem
Nie uwzględniamy innych w naszych sprawach

Ja sam nie wiem co jest najważniejsze
Dzieło jak dzieło, to dziecko twórcy
Lecz nie wiem po co mi istnienie w sercu hucpy
Czy może warto odejść, poznawać przeznaczenie... ?

List

Czerń płynu w filiżance 

Dwa palce w uchu kubka 

Na stole cerata ze sztucznego płótna 

I grom słów napisanych na kartce 

"Nie mamy szansy już"

Ostatnia spowiedź przed kochankiem 

"Słowa tłumaczeń nieprzydatne, 

Niechaj w opiece ma Cię Anioł Stróż" 

Wulkanu emocji wybuch 

Ciężkie działa los toczy nad ranem 

Przestaje być oczywiste że obu razem żyć pisane 

Mentalność w chwil parę zamieniona w puch 

Dlaczego, czy warto było, kiedy

Wszystkie błędy pragnie umysł odkryć 

Czy to jest kara i trzeba ją odbyć 

By stanąć po tym dumnie jak Teby

W szwach postrzępione resztki sił 

Filiżanka opada jak grad 

A zaraz po niej jegomość zbladł 

I padł, gdyż dla jednej żył...

Tajemnica

Nie oprze się jej nawet cesarz

Największej jest wartości 

Kto słucha, słyszał nieraz 

Nie lubi nowych gości 

I godzi serca wiotkie 

Kradnie nerwy ze stali 

Zmienia aksamit w szorstkie

Chowanie jej się chwali 

Opiewali nieliczni 

Docenić każdy musiał 

Mówiono o niej wszystkim 

Nielicznym ostała w duszach

Jest ostoją harmonii 

Konfliktów wszystkich matką

Jawić jej nie przystoi

Dla wielu wciąż zagadką...

Mroźna historia

Za oknem zawierucha
Zakleszczony świat w matni mrozu
Szaleje mróz, nie gołąb grucha
Wszystko do koła jeńcem tego kołchozu

Potyczka między tym co dusi ciepło
Cierpkie wszystko co słodkim było
Jedynie jeden bez ogniska domowego jęknął
Zaraz tu zginę, nie mam już szansy na cuda

Po jego licach płyną łzy
Krew wolniej zdaje toczyć serce
Lecz nie jest zły
Czy Bóg cierpienia jego nie chce więcej... ?

Złożył pokornie dłonie; "Boże przepraszam..
..Nie jestem godzien twojej łaski "
Uczucia tego nikt nie zna sam
Póki śmierć nie zdejmie materialnej maski

Partia szachów z losu panem

Kolejny dzień rozgrywki, partia szachów z losu panem
Rozgrywając ją co dnia czuję się jakbym poznał karmę
Gdzie każdy ruch mści się za błędy nieubłaganie
Lecz jeśli nic nie zagram, wtedy stracę panowanie

Codziennie mam myśli jak stworzyć w grze przełom
Nie ma to przełożenia na me losy, znów odczuwam niemoc
Skutkuje to tylko stratą kilku atutów, więc padnę
A gra nie rozpocznie się od nowa, gdy znajdę się na dnie

I patrze na dnie co przede mną i po co ta cała zabawa w me życie
Bo można poświęcić się pracy, zostawić wszystko, to nie podoba mi się
Jak każdy co wygrał raz szukam spełnienia
By osiągnąć jakiś cel nim przykryje me truchło ziemia

Niełatwo jest, bo wizje bytu by żyć najprościej
Objawiają się w oszczędzianiu, ja nie chcę żyć wciąż w poście
Mówiąc o sprawie dosadnie, w jednym zdaniu już kończę
Nie chcę żyć biedak w ubóstwie, bo nie po to dorosłem