Samotnie kroczą ścieżką losu

Wokół chłód, wilgoć i cisza 

Zziębnięte płuca kojone dymem papierosów

I ta wymowna, duchowa nisza 

Czy to ta magia mrocznego lasu ..

Czy też pełni księżyca działanie 

Czasem jest świetnie, ale tylko do czasu

Czasem.. słychać to wezwanie ..

W tle kabarecik szeptów w oddali

Za rogiem ścieżka dzielona na trzy

Niewiedzą karmieni, ciekawości oddani

Bez lęku o to czy dzisiaj dżdży 

Tylko po to by zerknąć przez moment

Zrozumieć konstans konstelacji tam..

A może układ ich, to gwiezdny sonet

A wszystko co dzieje w głowie, domek z kart ..